jakrapun

Pecha Kucha >> Love is Hear

2009-10-11T11:29:00.000-07:00

:: เนื่องจากความ ตื่นเต้น ลืม เวลาไม่พอ และความตื่นเต้นเมื่อขึ้นเวที จึงขอลงบทความที่เตรียมไว้ว่าจะพูดในงาน Pecha Kucha ฉบับสมบูรณ์ก่อนที่จะลืม ::

ครั้งนึงผมได้มีโอกาสพูดคุยกับ อาจารย์ติ๊ก (สันติ ลอรัชวี) ผู้ริเริ่มโครงการ I am a Thai Graphic Designer ครั้งนี้ท่านเคยบอกเอาไว้ว่า "ข้อแตกต่างระหว่าง Designer กับ Artist นั้นมีแค่เพียงว่า Designer นั้นทำงานเพื่อตอบสนองความต้องการของลูกค้า ในขณะที่ Artist นั้นตอบสนองความต้องการของตนเอง จึงทำให้อิสระในการทำงานนั้นมีมากกว่า" เส้นคั่นระหว่างทั้ง 2 นั้นจึงบางและคลุมเครือมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับบุคคลทั่วไป

Love is Hear คือคอนเสิร์ตที่มีโจทย์น่าสนใจมาก นั่นก็คือเป็นคอนเสิร์ตเพื่อน้องๆ ที่ไม่สามารถได้ยินเสียง ดังนั้นเมื่อขาดประสาทสัมผัสที่สำคัญในการเสพดนตรีไป สิ่งที่นักออกแบบจะสามารถเข้าไปเติมเต็มได้ แน่นอนเลยก็คือทางด้าน Visual นอกจากนี้ยังเสริมในส่วนของประสาทสัมผัสอื่นๆ ที่ไม่สามารถหาได้จากคอนเสิร์ตทั่วไป เช่น รส กลิ่น หรือการสัมผัส ซึ่งทั้งหมดนี้ก็เป็นการแสดงให้เห็นว่า Designer นั้นไม่ได้มีความสามารถในการทำงานจำกัดอยู่แค่เพียงทางด้านภาพเท่านั้น
คอนเสิร์ต Love is Hear ในครั้งนี้เกิดขึ้นจากความร่วมมือ ร่วมใจจากหลายๆ ฝ่ายทั้งจาก- NUDE communication และ นิตยสาร Happening- พี่ๆ Graphic Designer ทั้งหลาย- พี่ๆ ศิลปินรวมทั้งบุคคลอื่นๆ ที่ผมไม่ได้กล่าวถึง- และที่สำคัญคือ อาจารย์อาร์ต Try to be nice ที่อยู่เบื้องหลังคอนเสิร์ตในครั้งนั้น และงาน Pecha Kucha ในครั้งนี้

สำหรับงานออกแบบที่ทาง Practical Studio ได้ทำขึ้นมานั้นก็เป็นโปสเตอร์ที่มีฟังก์ชั่นเพิ่มเติมเข้าไปจากโปสเตอร์ทั่วไปนั่นก็คือสามารถลอกออกมาเป็นสติกเกอร์เพื่อแปะตามตัวของผู้เข้าร่วมคอนเสิร์ต โดยเป็นสติกเกอร์รูปหัวใจดวงเล็กๆ ที่เมื่อลอกออกจนหมดแผ่นแล้วก็จะเห็นที่ว่างเป็นรูปหัวใจ โดยมีแนวคิดสำคัญคือการกระจายใจซึ่งจะเห็นได้ว่าเราได้กระจายไปทั่ว ทั้งผู้ชม นักดนตรี หรือแม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาแถวสกาล่าในวันนั้น ซึ่งแนวคิดนี้ได้ผ่านการพัฒนามาหลายขั้นตอน จากที่เริ่มต้นอยากจะทำเป็นงาน Installation ก็กลายมาเป็นโปสเตอร์ ในขณะเดียวกันโปสเตอร์ธรรมดาก็สามารถทำหน้าที่สื่อสารได้เฉพาะพื้นที่ๆ เดียว อย่างมากก็มีคนถ่ายรูปไว้หรือเอาไปบอกต่อ ซึ่งโดยธรรมชาติของคนที่มาชมคอนเสิร์ตก็คงจะไปโฟกัสอยู่ที่ตัวคอนเสิร์ตมากกว่า

โปสเตอร์ที่เราทำนั้นจึงแตกต่างเพราะนอกเหนือจากสามารถนำมาสวมใส่ได้แล้วนั้น เรายังเข้าถึงตัวผู้คน (เพราะติดไปตามตัวของเค้าเลย) ดังนั้นเมื่อคนๆ นั้นเคลื่อนที่ไปตามสถานที่ต่างๆ ก็ยังได้นำพาตัว Message ของโปสเตอร์นี้กระจายไปทำหน้าที่สื่อสารกับผู้พบเห็นหรือผู้ที่ถูก "ติด-ต่อ" ไปด้วย
อีกสิ่งหนึ่งที่อยากจะพูดถึงงานในครั้งนี้ก็คือ ในตอนแรกที่ผมได้กล่าวไว้ว่า Designer นั้นทำงานเพื่อตอบสนองลูกค้า ซึ่งในที่นี้ลูกค้าของเราก็คือน้องๆ ที่น่ารักจากโรงเรียนเศรษฐเสถียร ซึ่งก็เป็นลูกค้าที่น่ารักอย่างมาก ไม่เรียกร้องอะไรที่เกินเลย และที่สำคัญก็คือไม่เรื่องมากด้วย เราจึงสามารถทำงานได้อย่างอิสระ แต่ในขณะเดียวกันการที่น้องๆ ไม่เรียกร้องอะไรจากเรายิ่งทำให้เราต้องพยายามเข้าถึง และทำการบ้านมากกว่ากับลูกค้ารายอื่นๆ

และผลตอบแทนที่ได้แม้ว่าจะไม่ได้มาเป็นเงิน แต่ความสุขที่ได้จากการทำงานในครั้งนี้ นี่แหละคือสิ่งที่ผมเชื่อว่าเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณให้ Designer ทุกท่านยังคงทำงานอยู่จนถึงทุกวันนี้ และทั้งหมดที่กล่าวไปนั้นก็ยิ่งทำให้เส้นคั่นระหว่าง Designer และ Artist บางและคลุมเครือเข้าไปอีก

สุดท้ายนี้ผมขอยกคำพูดที่คุณ ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา แห่ง Open เคยให้สัมภาษณ์ไว้ในหนังสือ สารคดี ว่า"ทุกวันนี้เราถูกมายาคติของวิธีคิด การบริหารธุรกิจวัดผลความสำเร็จหรือล้มเหลวกันที่ผล กำไร-ขาดทุน เท่านั้น ซึ่งถ้าใช้วิธีคิดแบบนี้มองโลก ชีวิต และสิ่งที่ทำ เราจะแคบมากเพราะต้องตอบสนองการทำกำไรสูงสุดอย่างเดียว เราจะไม่สามารถทำอะไรที่อยากทำได้ เราต้องลืมข้อนี้ไปแล้วถามว่าเราอยากทำอะไร กำไรชีวิตที่มีค่ามากกว่าเรื่องเงินคืออะไร มิตรภาพที่ได้จากการทำงานตีมูลค่าได้มั้ย การที่เราได้หลายสิ่งในชีวิตที่อยากได้หรืออยากทำซึ่งเราคิดว่ามันมีคุณค่าสำหรับเรา นั่นเป็นเหตุผลให้เราทำในสิ่งที่ยังเชื่ออยู่"

...

2009-08-17T23:59:00.000-07:00

มึนๆ งงๆ เนือยๆ

ฝันแปลกๆ ถึงคนที่ไม่รู้จัก ไม่สนิท และไม่น่าคิดถึง

รู้ว่ามันไม่ดี

ทำไงได้ ก็แค่ฝัน...

walk

2009-05-23T09:03:00.001-07:00

วันนี้เดินไปสะพานควายเกือบจะตามปกติเพราะเป็นการเดินอย่างมีสติมาก
ตามปกตินั้นเวลาเดินก็มักจะคิดเรื่องอะไรเรื่อยเปื่อย ซึ่งสำหรับเรานั้นการเดินก็ช่วยสร้างจินตนาการได้ดีเช่นเดียวกับความมืด ฉะนั้นถ้าใครคิดจะสร้างห้องทำงานให้เป็นห้องมืดที่มีเครื่องวิ่งออกกำลังกายผมก็คงจะไม่ตะขิดตะขวงแต่อย่างใด
การเดินวันนี้ที่มีสติก็เพราะว่าพื้นรองเท้าแตะนั้น ดอกยากได้สูญสลายไปตามกาลเวลาเรียบร้อยแล้ว เพื่อพบกับพื้นถนนที่ฝนพึ่งตกหมาดๆจึงไม่ต่างอะไรกับการเล่นสเก็ตน้ำแข็งเลย จึงต้องเดนซอยเท้าและก้มมองพื้นตลอดเวลาพร้อมกลับคิดตลอดว่า ทำไมกูไม่ใส่คู่อื่นมาวะแต่ที่จริงความบกพร่องบางอย่างก็เป็นข้อดีเหมือนกัน ปกติทุกวันที่เราเดินไปสะพานควายนั้นค่อนข้างที่จะเรื่อยเปื่อยมาก (พักนี้เดินทุกวัน)เคยเรื่อยเปื่อยจนรถเกือบชน แต่การเดินทั้งลื่นๆ นี้ก็สนุกดีไปอีกแบบ ล้มไม่กลัวหรอกแต่กลัวอายคนรอบข้างมากกว่า
ชีวิตนี้ล้มมาหลายครั้ง ความเจ็บน่ะไม่เท่าไร่หรอกแต่เสียงหัวเราะจากคนรอบข้างนี่สิเจ็บจี๊ดไปถึงหัวใจผมว่าคนอื่นก็คงเป็นเหมือนผม โดยเฉพาะถ้าคนที่หัวเราะนั้นเป็นคนที่เรารักแล้วด้วยนั้นแทบอยากจะนอนตายอยู่ตรงนั้นเลย
แต่ก็นั่นแหละแรงถากถาง เยาะเย้ยนี่สิถึงเป็นแรงกระตุ้นให้เราลุกขึ้นสู้ใหม่ได้อย่างมุ่งมั่นกว่าเดิมชักเรื่อยเปื่อยแล้ว ลาดีกว่า
ปล. หลายเดือนก่อนไปเดินงานกาชาดได้กิน ทอดมันปลาหมึก อร่อยมาก เดาเอาเองว่าเป็นการเอาเนื้อของทอดมันปลากรายมาผสมกับปลาหมึกแล้วทอด ขีดละ 30 กับการชั่งที่เห็นเฉพาะคนขาย ชอบๆๆ มีขายที่ไหนอีกใครช่วยบอกที

...

2009-03-20T21:18:00.000-07:00

เบื่อ...

เซ็ง...

เอายังไงกับชีวิตดี...

กินแต่เหล้า...

เวทนา

JOKE

2009-03-07T08:13:00.000-08:00

ไม่ได้เข้ามาอัพนานมากแล้ว รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

เนื่องด้วยเมื่อคืนนั้นกิน "คัพโจ๊ก" ทั้งที่ความเป็นจริงไม่ได้พิศวาสโจ๊กเลย( ดูได้จากตั้งแต่มีอายุนี่กินโจ๊กได้ประมาณไม่ถึง 5 ครั้งได้ ) เป็นโจ๊กคนอร์ที่ซื้อไว้เพื่อจะตอกไข่ใส่ลงไป ( นัยว่ากินไข่เพิ่มพลัง ) แล้วตัวฝาเปิดมันนั้นเป็นอะไรที่ประทับใจมาก ตามปกติเวลากิน มาม่า ไวไว หรือ ยำยำ ( ทำไมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต้องซ้ำคำเนี่ย ) แล้วฝาของมันมักจะเป็นปัญหาตรงที่มันฉีกขาดไม่เรียบร้อย จึงเป็นปัญหาในการปิดฝาให้ความร้อนละอุอยู่ภายใน อีกทั้งฝาก็มักเผยอ จึงต้องหาอะไรมาทับไว้เสียเวลาและความรู้สึก แต่ฝา คนอร์ นั้นใช้วัสดุที่เหนียว ฉีกไม่ขาด และที่สำคัญคือฝาปิดกับขอบถ้วยได้อย่างสวยงามไม่ต้องหาอะไรทับ จึงรู้ซึ้งว่าของราคาแพงย่อมดีกว่าจริงๆ ( แพงกว่ามาม่าถ้วยนิดหน่อย เท่าไหร่จำไม่ได้ ไม่ได้เรียนการตลาด )และรู้สึกดีกับโจ๊กถ้วยนี้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จึงบันทึกลงในบล็อกนี้ เพื่อความสบายใจของตัวผมเอง

หายไปนาน

2008-11-25T21:53:00.000-08:00

ก็ไม่ได้อัพบล็อกมานานมาก ความจริงมีเรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต แต่อาจจะด้วยข้ออ้างที่ว่าที่บ้านไม่มีเนต (แถมร้านเนตหน้าปากซอยก็โดนขโมยขึ้น) หรือเพราะความขี้เกียจก็ตามแต่

ช่วงนี้อ่านหนังสือเยอะมาก โดยเฉพาะหนังสือของปราบดาหยุ่น เรียกว่าอยู่ในช่วงปราบดาฟีเวอร์เลยก็ว่าได้ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นหนังสือรวมบทความ ทั้งนี้ก็เพราะว่าค่อนข้างที่จะอ่านง่ายกว่าวรรณกรรมที่ต้องใช้เวลาอ่าน และต้องการความต่อเนื่องเป็นพิเศษ ซึ่งต้องแบ่งเวลาไปทำทีสิสด้วยคงจะไม่เหมาะ อ่านไปก็คิดว่าบางทีการเป็นนักเขียนก็น่าจะเป็นอาชีพในฝันอีกอย่างหนึ่งของเราก็เป็นได้ จำได้สมัย ม.ปลายเคยมีความสุขกับการเขียนวิจารณ์หนังในสมุดกับเพื่อน เขียนให้อ่านกันเอง เป็นการเปิดเผยความคิดของเราได้ดีนักแล เพราะรู้ว่าเป็นคนพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ การเขียนคงจะเป็นกาารสื่อสารที่ง่าย และผ่านการไตร่ตรองจากสมองอย่างละเอียด

jenga !!

2008-06-24T20:04:00.000-07:00

อัพเกี่ยวกับงานบ้าง

เป็นการแทนค่าพลังงานทั้งหมดเปรียบเสมือนตัวต่อไม้

แต่ละแถวแทนด้วยชนิดต่างๆ เช่น นำมัน / ไฟฟ้า bla.bla..bla...

หากหยิบออกอย่างเหมาะสมก็จะทำให้พังทลายทั้งระบบ แต่ก็มีพลังงานทดแทนซึ่งแทนด้วยแท่งกระบอกดังรูป v

ซึ่งแทนได้จริงแต่ไม่เสถียร หากใช้มากไปก็จะพังทลาย ดังรูป v (อีกแล้ว)

ก็ประมาณนี้แหละครับโฮ่ๆๆ

ร่วมกันเสวนา ณ วงสนทนา

2008-06-22T20:52:00.000-07:00

ผมมีความรู้สึกว่าการได้ร่วมพูดคุยกับเพื่อนๆนั้นได้อะไรดีๆเยอะกว่าการอ่านหนังสือ. ความจริงมันก็ไม่จริงเสมอไป? การพูดคุยบางทีก็สู้อ่านหนังสือไม่ได้ในบริบทที่ต่างไป หากแต่ "ณ เวลานี้"การคิดวิเคราะห์หาโครงการ / งาน การพูดคุยสามารถตอบโจทย์ได้มากกว่า เนื่องจากเราสามารถมีอารมณ์ร่วมกับมัน อีกทั้งยังได้รับคำแนะนำที่มาจากอีกฝั่งของ "อีโก้" ซึ่งเป็นการเช็คตัวเองที่ดีมากหากว่ามัวแต่หลงกับโจทย์และคิดว่ามันดีแล้วในแบบที่มันเป็น. เพียงแต่...คำแนะนำน้ันๆต้องผ่านกระบวนการวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วน นำมาใช้เฉพาะสิ่งที่จำเป็น ไม่ใช่โดนชักจูงจนเสียรูปขบวน เมื่อเป็นเช่นนั้นผมจึงกลับมาอ่านบทความเก่าๆของตนเอง พยายามดึงตัวเองออกจากตนเองเพื่อมาอยู่ในสถานะที่เป็นกลาง. สิ่งที่ผมมักจะเป็นและพยายามแก้ไขอยู่คือมักจะคิด...คิด...คิด และก็คิดให้ความสนใจกับการคิดจนเหลือเวลาให้การทำเพียงเล็กน้อย. เป็นจุดอ่อนที่ต้องพยายามแก้ไข และเอาชนะมันให้ได้ สวัสดี.

เบื่อไหม ?

2008-06-13T22:04:00.000-07:00

ผมว่าคงมีหลายคนที่เป็นแบบผม
เบื่อ...
หลายครั้งหลายคราวที่อ่านตามหน้าหนังสือพิมพ์ มีแต่การสาดสีกัน
ทั้งที่ประเทศกำลังย่ำแย่ แต่ก็ยังเห็นแก่ตัวเองและพวกพ้อง ทำแต่ในสิ่งที่ผมคิดว่าคนรุ่นใหม่หลายๆคนก็คงรู้สึกอย่างผม
เบื่อหน่าย...
คิดถึงนายกคนก่อน คนที่ใช้ชีวิตอย่างพอเพียง รักป่าไม้ รักความสงบ
ถ้ามีคนอย่างท่านในประเทศเพิ่มขึ้นเยอะๆ คงไม่ต้องกลัวว่าอนาคตกรุงเทพจะจมน้ำ

จรรยาบรรณในการออกแบบ

2008-06-06T20:59:00.000-07:00

โลกเรานั้นอยู่ในสภาวะที่ย่ำแย่แค่ไหนใครๆก็รู้ การที่เราประกาศปาวๆว่าโลกร้อนนะ ช่วยกันประหยัดพลังงานนะ หากแต่ก็ยังคงขอถุงพลาสติกจาเซเว่น ใช้คอมอย่างบ้าคลั่งเพื่อเล่นเกมส์ หรือ อยากได้รถคันงามคันใหม่ให้ดูมีชาติตระกูล ก็ดูจะเป็นเรื่องที่น่าขันและฉาบฉวยยิ่งนัก ความจริงมนุษย์ทุกคนทุกสาขาวิชาชีพนั้นก็สามารถช่วยโลกได้หากว่าได้ใส่ใจรายละเอียดของชีวิตตนเองสักนิด...แต่ก็ไม่ทำกัน
การเป็นนักออกแบบนั้นเหมือนมีสิทธิพิเศษที่สามารถทำโน้มน้าวให้บุคคลนั้นๆมีความรู้สึกร่วมกับสิ่งที่เราสื่อสารได้ เพียงแต่ว่าเราจะมีจรรยาบรรณมากแค่ไหนที่จะให้สิ่งที่มีประโยชน์กับบุคคลทั่วไป และเราเป็นนักออกแบบแล้วหรือยัง

งานเข้า

2008-06-06T20:43:00.000-07:00

จากที่พยายามจะย้ายบล็อกไป แต่แล้วคอม5ก็ต้องใช้บล็อกอีก ก็เอาเป็นว่าใช้บล็อกนี้กับวิชาคอม5แล้วกันส่วน อีกบล็อกนึงก็จะเป็นบล็อกที่มีอิสระมากกว่า อยากอัพอะไรก็อัพแล้วกันนะครับ อาจารย์มะลิ และ อาจารย์เคลวิน ที่เคารพ

ย้ายบล็อกแล้ว

2008-05-14T21:26:00.000-07:00

ย้ายบล็อกแล้ว !
ย้ายบล็อกแล้ว !!
ย้ายบล็อกแล้ว !!!

http://turkkrub.blogspot.com/

ลุยโลด.......

สวัสดีทุกคน...อีกทีนะอีกทีนะ!!!

2008-04-17T03:01:00.000-07:00

ขณะนี้ฝึกงานอยู่ครับ

ไม่ได้อัพนานมาก

ไม่รู้ว่ามีใครเข้ามาอ่านบ้างหรือเปล่า

เอาเป็นว่า

อีกสักพักจะย้ายบล็อกแล้ว

แล้วจะมาบอกอีกที

หวังว่าคงไม่นานนี้นะ

แด่หนูเดียว

2008-02-19T07:45:00.000-08:00

ว่าจะอัพนานแล้ว แต่ด้วยเหตุผลหลายประการก็เลยไม่ได้อัพ

ถึงหนูเดียว ( หลายคนอาจจะงงว่าเป็นใคร )
- หนูเดียวเป็นหมาเพศผู้ (แต่เรามักเรียกมันว่าหนูเพื่อเพิ่มความน่าเอ็นดูเข้าไปอีก)
- หนูเดียวอายุเกือบขวบแล้ว (ไม่รู้วันเกิดแน่ชัด)
- หนูเดียวตาบอดข้างหนึ่ง (นี่เป็นสาเหตุว่าทำไมถึงชื่อหนูเดียว)
- หนูเดียวเป็นเด็กกำพร้า (แม่ทิ้งมันตั้งแต่แรกเกิด)
- หนูเดียวเป็นเด็กต่างจังหวัด (พี่ที่อยู่บ้านเช่าหลังบ้านเก็บมันมาจากเกาะน่าจะสมุยนะ)
- หนูเดียวตายแล้ว(วันพฤหัสที่14)
- หนูเดียวรักเรา (เราก็รักหนูเดียวนะ)
- เราคิดถึงแกนะหนูเดียว ไปดีนะ

เรารู้ข่าวว่าเดียวตายเมื่อเย็นวันศุกร์ ตายเพราะเลือดออกที่ปอด สาเหตุนั้นไม่แน่ชัด

เราจะเห็นคุณค่าของสิ่งใด ก็ต่อเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว

ตอนมันอยู่ เราสามารถเล่นกับมันได้ทุกวัน

เพียงแค่ผิวปากมันก็วิ่งมาหาอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าต้องเล่นกันผ่านรั้ว เพราะไม่ใช่หมาของเราก็ตาม

แต่ตอนนี้ เมื่อวานนี้ และมะรืนนี้ ยืนผิวปาก....ไม่มีเดียววิ่งมาเหมือนเดิม

รู้สึกผิดที่ให้เวลากับมันน้อยไป

ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีกเวลาที่คิดถึงหน้ามันตอนเราไปหา
ใบหน้าของมันมีความสุขมาก

ขอโทษนะหนูเดียว
ไปดีนะ....

หืม.....?

2008-01-27T18:51:00.000-08:00

ผมชื่อ Turk ครับ

2008-01-21T13:20:00.001-08:00

ก่อนที่จะพูดเรื่อง Micro-Macro เหมือนคนอื่นๆ ผมขอประกาศให้รู้กันถ้วนหน้าก่อนว่า ชื่อของผมนั้นเขียนว่า Turk นะครับมิใช่ Terk อย่างที่หลายๆท่านใช้กันในบล็อก ความจริงนั้นผมก็ไม่ทราบว่าที่มาของไอ้ Terk นั้นมาจากไหน ไม่เข้าใจว่ามาจากการวิเคราะห์ความน่าจะเป็นของการเขียนชื่อกระผม หรือเป็นเพราะว่า เกิดจากคนคนนึงเขียนชื่อผมอย่างนี้ แล้วเมื่อคนอื่นๆจะลิงค์ก็เลยนึกไปว่าชื่อผมเขียนย่างนี้ด้วย เป็นลูกโซ่ต่อๆกันไป จากเรื่องเล็กๆ ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ อาจจะคล้ายๆกับ Butterfly Effect หรือไม่ผมก็ไม่แน่ใจ
ก็เอาเป็นว่าเมื่อผมออกมาแก้ต่างให้ชื่อตัวเองแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า
จะมีใครแก้ให้ไหม?
จะมีคนแก้ให้จำนวนกี่คน?
และจะมีคนแก้ให้หมดครบทุกคนในเวลาเท่าไหร่
ก็มาคอยดูกันว่าจาก Micro มาเป็น Macro จะต้องใช้เวลาเท่าไหร่?

Yes / No Question

2007-12-22T10:03:00.000-08:00

เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า เมื่อวันพฤหัสได้ไป Present งานวิชา Com Design ให้อาจารย์ติ๊ก และ อาจารย์มะลิฟัง
ยอมรับตัวเองเลยว่าเรานั้นเป็นคนที่เวลาทำงานนั้นมักจะมัวแต่ไปจมปลักกับบางสิ่งบางอย่างที่เราเชื่อมั่นว่าถูกต้องแน่แท้แล้วโดยไม่ได้ถอยออกมาดูว่ามีอย่างอื่นที่น่าสนใจกว่าอีกนะ!
แล้วครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้ง โดยที่เรามัวแต่คิดว่าจะทำ MV เป็น Motion โอ๊ย!! ต้องทำแน่ๆแล้ว ถึงขนาดลงทุนไปซื้อหนังสือคู่มือโปรแกรมAfter Effect มา และไหนจะยังซื้อโปรแกรมตัดต่อเพลงอีก
แต่เมื่ออาจารย์ Comment มาก็ถึงได้ค่อยมามองตัวเองว่า เฮ้ย ยังมีอย่างอื่นที่น่าสนใจกว่าจริงๆด้วย มัวแต่ไปตีกรอบตัวเองอยู่ได้
กลายเป็นว่าไอ้การ Fusion โดยหยิบยกหัวข้อของคนในห้องมา Fusion กันที่ตอนแรกนั้นตั้งใจจะให้เป็นเพียงแค่ Element ใน MV ของเรานั้น น่าเล่นมากกว่าตัว MV ซะอีก

ก็เลยลองนั่งจับคู่คร่าวๆว่าของใครควรจะคู่กับของใครบ้าง (อาจจะมีผิดพลาดบ้างก็ขออภัยและจะเป็นการขอบคุณอย่างสูงถ้าจะมีใครมา Comment หัวข้อให้ถูกด้วย)
ดังนี้
Personal Identity (Nut) + ล้อเลียนนักการเมือง (บิว) + ความทรงจำ (พี่แชมป์)
การซ้ำ (มิน/ฮอลล์) + จังหวะมอส (พี่กู้)
เรขาคณิต (เนต/โม่) + Fibonacci (ดิส)
การแยกชิ้นส่วนแล้วนำมาประกอบใหม่ (ดีโก้) + Photo Montage แบบ David Hockney (พี่หมู)
Function ที่เปลี่ยนแปลงของวัตถุ (โอ) + การเปลี่ยนรูปทรงแต่คงคุณสมบัติ (พุฒ)

ก็ลองจับคู่ได้คร่าวๆดูแล้วก็น่าสนใจดีนะใครมีความคิดเห็นอะไรก็เพิ่มเดิมได้นะขอรับ

ปล. ค่อนข้างจะติดใจกับคำพูดของอาจารย์ติ๊กตอน Present เสร็จมาก ( ขอท้าวความก่อนว่าตอนแรกเพลงที่จะทำ MV เป็นของวง Yes )
อาจารย์บอกว่า ลองดูดีๆบางทีเพลงของวง Yes อาจจะไม่ได้เป็นเพลงที่ใช่ สำหรับงานนี้ก็ได้
คาดว่าน่าจะมีนัยยะซ่อนเร้นอะไรอยู่ในประโยคนี้ (หรือเราคิดไปเองหว่า?)

ปริศนา You've Got mail

2007-12-19T00:59:00.000-08:00

วันนี้ได้มีโอกาสดูหนังเรื่อง You've Got mail เป็นรอบที่ 10 แล้วเห็นจะได้

โดยส่วนตัวแล้วชอบ Meg Ryan กับ Tom Hanks มาตั้งแต่เรื่อง Sleepless In Seattle แล้ว พอได้ดูเรื่องนี้จึงเหมือนได้ดูSleeplessภาค2

เป็นหนังรักที่ไม่ได้มีฉากรักหวานซึ้ง มีก็แต่บทสนทนา แต่อาจจะเพราะด้วยบรรยากาศของหนังด้วยมั้ง จึงทำให้ดูกี่ทีก็ช่างโรแมนติกเสียนี่กะไร

ยิ่งในฉากจบตอนที่นางเอกรู้ว่าพระเอกเป็นใครแล้วมีเพลง Somewhere Over The Rainbow ขึ้นมา ฟังแล้วขนลุก

จำได้ว่าเคยฟังเพลงนี้ในเวอร์ชั่นของ Eric Clapton แล้วคุ้นๆว่าเคยได้ยินที่ไหน

ที่แท้ก็จากเรื่องนี้เอง
เป็นปริศนาอีกอย่างของตัวเองที่ได้รับคำตอบวันนี้

2007-12-14T00:52:00.000-08:00

ไม่ได้อัพบล็อกนาน วันนี้ก็เลยอัพซักหน่อย เรื่องของเรื่องก็คือได้อ่านหนังสือสารคดีเรื่องดาวินชีแล้วชอบมาก ก็เลยหาข้อมูลเพิ่มในเนต

หยิบมาให้ชมนิดหน่อยพอหอมปากหอมคอ

ภาพ เดอะวิทรูเวียสแมน ถูกวาดขึ้นเมื่อประมาณช่วงปี ค.ศ 1490 เป็นผลงานชิ้นเอกของศิลปิน ลีโอนาโดดาวินชี่ และได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพร่างที่ถูกต้องตามหลักสรีระศาสตร์มากที่สุด นอกจากนี้ในผลงานจริง จะเห็นว่าด้านบน และล่างของภาพมนุษย์ในวงกลม และสี่เหลี่ยมยังเต็มไปด้วยตัวอักษรหลายบรรทัดซึ่ง ลีโอนาโดบันทึกไว้ด้วยตัวอักษรแบบกลับด้าน ถอดความได้ว่า “ภาพนี้วากขึ้นเพื่อเป็นการศึกษาสรีระของร่างกายมนุษย์เพชาย ตามที่ถูกบรรทึกไว้โดยวิทรูเวียส์ นักปราชญ์ชาวโรมันในยุคก่อนคริสตกาล) ว่ากันว่าลีโอนาโด ต้องการสะท้อนถึงการผสมผสานกันระหว่างมนุษย์ กับธรรมชาติ ต้องการสื่อว่า การทำงานของร่างกายมนุษย์นั้นสอดคล้องกับการเคลื่อนที่ของระบบจักรวาล รูปเหลี่ยมและกลายเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของยุคปัจจุบัน สี่เหลี่ยมเป็นสัญลักษณ์ของวัตถุ วงกลมคือสิ่งมีชีวิต และจิตวิญญาณ เมื่อรวมกันจึงกลายเป็นการดำรงอยู่ของมนุษย์ในปัจจุบันนั่นเอง สัญลักษณ์นี้จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้กันอย่างแะร่หลายในปัจจุบัน เพื่อแสดงถึงความเป็นสังคมมนุษย์สาเหตุที่ท่านภัณฑรักษ์ โซนิแยร์ เลือกทิ้งปริศานาการตาย เป็นภาพนี้ เพื่อให้แลงดอน ได้ไขปริศนาไปยังผลงานต่างๆของลีโอนาโดดาวินชี่ ต่อไปนั่นเอง

Fusion

2007-12-02T20:25:00.000-08:00

หลังจากที่ได้วิเคราะห์และคุยใน Class แล้วก็ได้ข้อสรุปที่คำว่า Fusion ที่เหลือก็คือการต่อยอดคำให้ได้มากที่สุด

รู้สึกว่าการที่เราคิดอยู่คนเดียวนั้น จริงอยู่ว่าสามารถคิดได้เรื่อยๆ แต่ความคิดที่ได้ก็มีเพียงมิติเดียว

เมื่อวันศุกร์จึงได้ร่วมถกกับพี่แชมป์ และ เนต บอกได้คำเดียวว่ามันส์หยด อีกทั้ยยังได้พี่ ท่านอ้น ผู้มีความรู้อย่างยิ่งมาร่วมด้วย

จากความคิดมิติเดียว เมื่อได้คุยสนทนากันจึงทำให้ มีมิติเพิ่มขึ้นเป็น 2มิติ 3มิติ และ 4มิติ ตามลำดับ

จึงได้ผลสรุปว่า

Fusion คือการรวมตัวกันของ 2 สิ่งขึ้นไปโดยที่ 2 สิ่งนั้น
-ต้องมีสิ่งที่เหมือนกัน ( สิ่งนี้คือตัวเชื่อมให้การ Fusion นั้น สมบูรณ์)
-ต้องมีสิ่งที่ต่างกัน

เช่น
ม้า + ลา = ล่อ
สปาเกตตี้ + ปลาเค็ม = สปาเกตตี้ปลาเค็ม
เป็นต้น

พูดคุยอย่างสนุกสนาน

2007-11-25T19:22:00.000-08:00

เมื่อวันศุกร์ได้นั่งคุยกับพี่แชมป์ (อีกแล้ว)
และก็ได้วิเคราะห์กันถึงเรื่องราวต่างๆของ Pentagram หลังจากไป Concentrate กับ PushPin กันหลายสัปดาห์

ก็สามารถวิเคราะห์กันอย่างสนุกและคิดว่าน่าจะหาประเด็นที่น่าสนใจกันได้
แต่ติดตรงปัญหาเล็กๆที่เชื่อมโยงกับ Post Modern

วันเสาร์จึงนัดกับคุณณัฐ (สับสนนิดหน่อย)
โดยคุณณัฐนัดแนะว่าเจอกัน9โมง

เวลาผ่านไป

9โมง
.......
10โมง
.........
10โมงครึ่ง
...........

จน11โมงไอ้คุณณัฐถึงมา

หลังจากนั้นก็เริ่มใส่กันอย่างไม่ยั้ง (พูดคุยกันนะ) ไม่ให้ได้หายใจหายคอ
ก็หาข้อสรุปที่ตรงกันได้หลายอย่าง
เช่น Pentagram นั้นคาบเกี่ยวระหว่างยุค Modern กับ Post Modern

ส่วนหัวข้อที่น่าสนใจก็ List ไว้หลายๆหัวข้อ
อาจจะดีบ้าง ไม่ดีบ้าง
เดี๋ยววันอังคารก็คงได้รู้แล้วล่ะ

Editorial

2007-11-18T02:27:00.000-08:00

เป็นงานวิชา Editorial ที่ชอบมาก

ดูกี่ทีก็ขำ

เชิญชม

หายไปนาน

2007-11-18T02:25:00.000-08:00

ไม่ได้มาอัพบล็อกนานมากเลย
อาจเพราะช่วงนี้ยุ่งๆอยู่

แถมพอมีเวลา จะอัพก็อัพไม่ได้อีก

เอาเป็นว่า

เมื่อวันจันทร์ได้มีโอกาสไปหา Mr. Harvey กับ คุณณัฐ
ได้ Speak English กันอย่างสนุกสนาน รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง

อ้อลืมบอกไป พอดีพวกเราได้ไปออกแบบ Graphic ขวด แชมพู ให้กับบริษัท Mr. Harvey

ต่อๆๆ

ก็ยอมรับว่าความอดทนในการฟังภาษาอังกฤษของผมนั้น มีขีดจำกัด
โดยเฉพาะการฟังสำเนียงของ Mr. Harvey นั้นต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก
ทั้งเสียงที่เบา เสียงในลำคอ อีกทั้งมุขฝืดๆอีก
ยิ่งหลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมง แล้วสิ่งที่ทำได้ก็คือ พยักหน้าแล้วพูดว่า อืมมมม
ซึ่งไอ้คุณ ณัฐก็คงทำเช่นกัน

แต่ก็ถือได้ว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีเหมือนกัน

Google

2007-11-09T20:39:00.001-08:00

วันนี้ได้ Search ใน Google เรื่อง Pentagram และ Push-Pin Studio
รู้สึกตกใจอย่างมาก!
เวปแรกที่เจอ
Blog ของเรานี่!

โอ้วววววววววว

มีความรู้สึก 2 อย่างในเวลาเดียวกัน
1. ภูมิใจเล็กๆ ที่มีชื่อเราใน Google
2. รู้สึกว่า จริงอย่างที่อาจารย์ ติ๊ก ว่า เมื่อลง Blog แล้ว ทุกคนทั่วโลกสามารถเห็นสิ่งที่เราเผยแพ่ออกไปได้

ต้องรับผิดชอบกับสังคมให้มากกว่านี้

แล้วจะพยายามครับ

วันสุข

2007-11-09T00:33:00.000-08:00

ชอบวันศุกร์
ชอบอยู่หอสมุด
รุ้สึกสงบดี เวลาอ่านหนังสือ

วันนี้ได้มีการถกเถียงกับพี่แชมป์ โดยหัวข้อใหญ่ๆคือ
Push Pin กับ Pentagram เกี่ยวข้องกันอย่างไร

ผ่านไป 2 ชั่วโมงอย่างรวดเร็ว

สรุปใจความตามความคิดของพวกเราได้ว่า
ทั้ง 2 นั้น เกิดมีอิทธิพลในยุคสมัยเดียวกัน
เป็นเสมือน Beatle แห่งวงการ Graphic เหมือนกัน

โดยส่วนตัวนั้น ชอบ Beatle เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
เลยกะว่าจะหาข้อมูลของ Beatle เพิ่ม

แล้วเจอกัน 4 เต่าทอง

เล่นแร่แปรธาตุ!

2007-11-08T19:39:00.000-08:00

ไดฤกษ์ซักทีหลังจากหาซื้อมาอย่างยากลำบาก
( ความจริงก็ไม่ลำบากเท่าไหร่หรอกเพราะฝากคุณณัฐ แสนชื่นซื้อ )

เอาเป็นว่าหลังจากอ่านบทแรกแล้ว บอกได้คำเดียวว่า
งง

บท 2 ล่ะ?
งงเช่นกัน

แต่หลังจากบท3 ก็เริ่มรู้เรื่องแล้ว และก็เริ่มสนุกกับมัน
อาจเป็นเพราะเริ่มปรับตัวได้
มนุษย์นี่ปรับตัวเก่งเหมือนกัน

หลังจากนั้นก็เริ่มอ่านอย่างเมามัน
รู้สึกว่านักเขียนนั้นมีการเหน็บแนมที่เจ็บแสบเหมือนกัน
โดยเฉพาะเรื่องการเมือง ที่แอบกัดเล็กน้อย พองาม

ไว้แล้วจะอ่านเพิ่ม
เมื่อมีเวลา

Editorial เอ่อ...เติร์กครับ

2007-11-06T20:38:00.002-08:00

เอ่อ...ปกติเป็นคนที่คิดมาก และมักคิดก่อนที่จะพูด

ก็เลยมักจะพูดว่าเอ่อ...ก่อนจะพูดอะไร

จบข่าว

Present Push Pin

2007-11-06T20:21:00.000-08:00

เมื่อวานมี Present งาน
ขอบอกว่าก่อนออก ตื่นเต้นมาก เหมือนทุกครั้งที่ต้องออกมาหน้าชั้น

แต่แปลกตรงที่พอได้ออกมาพูดแล้ว ความตื่นเต้นนั้นหายไปอย่างปลิดทิ้ง

รู้สึกว่าสามารถพูดได้อย่าง Relax มากๆ
อาจจะเป็นเพราะประสบการณ์
หรือเพราะเราได้ซักซ้อมพูดให้คุณ บิว ฟังก่อน
จะอะไรก็แล้วแต่ แต่รู้สึกสนุกกับการ Present ครั้งนี้มาก

กลับบ้านไปฉลองวันเกิดพ่อ กับครอบครัว
3 คน กับ 1 ตัว

ไม่มีอะไรตื่นเต้นแค่ได้อยู่กันพร้อมหน้าก็พอ

Pentagram

2007-11-05T01:19:00.002-08:00

Pentagram คือ บริษัทดีไซน์ครบวงจรที่เริ่มด้วยหุ้นส่วน5คนที่มาจากดีไซน์หลายสาขา

ก่อตั้งขึ้นในปี 1972 ,Colin Forbes ,Kenneth Grange และ Mervyn Kurlansky

บริษัทนี้ผลิตผลงานอันลือลั่นนับไม่ถ้วน และมีส่วนอย่างมากในการยกฐานะดีไซน์จากความเป็น "พาณิชยศิลป์"

ไปสู่ความเป็น"ศิลปะ"มีคนกล่าวว่าบริษัทนี้เปรียบเสมือน The Beatles ของวงการดีไซน์โลก

เป็นตำนานและมีอิทธิพลต่อดีไซน์รุ่นต่อมา

Pentagram มีบทบาทถึงขั้นเป็นผู้เปลี่ยนโฉมหน้าของวงการกราฟิกของอังกฤษนับตั้งแต่ทศวรรษที่ 60 เป็นต้นมา

จุดเด่นของPentagramก็คือ ยังรักษาความเป็นอิสระ ไม่ผูกติดกับระบบอันเทอทะของเอเยนซี่ และดีไซน์คอนซัลแตนต์

ที่เกิดขึ้ตามมาเเป็นจำนวนมาก เป็นบริษัทที่มีการเจริญเติบโต ประสบความสำเร็จแห่งปี

โดยฉพาะการร่วมมือกันระหว่างGraphic-designer ,สถาปนิถ และนักออกแบบผลิตภัณฑ์ ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าในประเทศ

หรือต่างประเทศก็มีความเชื่อถือกับประสบการณ์ของPentagram

Pentagram มีสำนักงานอยู่ใน London ในปี 1972 ,New York ในปี 1978 ,San Francisco ในปี 1986

,Austin ในปี 1994 และBerlin ในปี 2002

Pentagram ได้ออกแบบ Paekaglng และProducts ให้กับหลากหลายบริษัทที่มีชื่อเสียง เช่นTesco ,Boots ,3com

Swatch ,Tiffany & Co ,Dell ,Netgear ,Nike และTimex และยังมีการพัฒนา identities ให้กับ Citibank

และสายการบิน United Airlines

Alan Fletcher เป็นคนตั้งชื่อ Pentagram ซึ่งเขาได้ชื่อนี้มาจากหนังสือเกี่ยวกับแม่มด ซึ่งเขาบอกว่า "คนอื่นไม่ค่อยชอบชื่อน้เท่าไร

แต่เราก็ยอมใช้มันไปก่อน" ก่อนที่ Alan Fletcher จะมาร่วมกันก่อตั้ง Pentagram ขึ้นนั้นก็เริ่มจากการรวมตัวกันของ Alan/Forbes/

Gill ตอนสมัยยังเป็นร่วมชั้นกันอยู่ในปี 1962 และต่อมา ในปี 1965 Bob Gill ก็ออกจากกลุ่มไปแล้วได้ Theo Crosby มาร่วมงาน

จากนั้นก็ก่อตั้ง Crosby /Fletcher /Forbs ขึ้น

พอถึงปี 1970 ก็ได้ นักออกแบบผลิตภัณฑ์ Kenneth Grange มาร่วมงานและเป็นหุ้นส่วน

พอถึงปี 1972 ก็ได้ Mervyn kurlansky เข้าร่วมและมีการเพิ่มจำนวนหุ้นส่วนมาเรื่อยๆ

ถ้าพูดถึง Pentagram ก็คงนึกถึง Alan Fletcher ซึ่ง Alan Fletcher หนึ่งในผู้ก่อตั้ง Pentagram

และเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ผลงานจำนวนมากของเขานอกจากจะสวยงามและคมคายในเชิงความคิดแล้ว

ยังสะท้อนบุคลิกภาพที่ร่าเริงและทัศนคติที่ดีต่อชีวิตด้วย เพราะสำหรับ Alan Fletcher ดีไซน์ไม่ได้เป็นเพียงอาชีพ

หรืองานฝีมือ แต่เป็นทั้งชีวิต

แม้ว่า Alan Fletcher จะไม่ได้มีสไตล์ที่เป็นส่วนตัวมากเท่ากับดีไซเนอร์บางคนในยุคเดียวกัน ( เช่น Milton Glaser )
แต่งานทุกชิ้นต่างก็แสดงถึงตัวตน,วิธีคิดและอารมณ์

ครั้งที่ 2 ของวันนี้

2007-11-05T00:45:00.000-08:00

ครับ...
ครั้งที่ 2 แล้วครับ

หลังจากเรียน Survey มา ก็มานั่งอัฟบล็อกในห้องคอมอันหนาวเหน็บ
เนื่องมาจาก ที่บ้าน ไม่มีเนต ยังใช้เนตแบบเติมเงินอยู่ แถมเงินหมดอีกต่างหาก

เข้าเรื่องเลยดีกว่า
จะมาอัฟเรื่อง Pentagram

เนื่องจากว่าได้รับมอบหมายจากอาจารย์ให้ทำเรื่อง Push Pin Studios และ Pentagram

แรกเริ่มคิดว่า มันมีอะไรที่เกียวข้องกันหว่า ?

หาในหนังสือ Push Pin ก็เจอเพียงว่า ใช้ Pentagram Paper ซึ่งเป็นกระดาษ ของ Pentagram
แค่นี้มันไม่น่าจะเชื่อมโยงกันได้

แต่หลังจากได้คุยกับ Ant ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มทั้ง3คน อันประกอบด้วย Bill, Ant ( เด็กสมัยนี้มีแต่ชื่อภาษาฝรั่ง ) และ ตัวข้าพเจ้า

ก็พบว่า มีหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกันมากกว่าที่คิด
เช่น

Paula Scher ซึ่งอยู่ใน Pentagramนั้น เป็นภรรยาของ Seymour Chwast หัวเรือใหญ่ของ Push Pin Studios
ทั้ง Pentagram และ Push Pin Studios ได้รับการขนานนามว่าเป็น Beatle แห่งวงการ กราฟฟิกของโลก
บางงานของ Push Pin Studios ถูกยกมาพูดถึงและเกี่ยวข้องกันกับงานของ Pentagram บ้างเป็นระยะๆ
และ ทั้ง Pentagram และ Push Pin Studios เป็นการรวมกลุ่มของ Designer ที่มากความสามารถทั้งคู่

Push Pin"ปกไก่ ใส่ทักซิโด้"

2007-11-04T20:44:00.000-08:00

เจอแล้ว!

หนังสือ Push Pin Graphic "หน้าปกเป็นรูปไก่ใส่ทักซิโด้"ที่หอสมุด หลังจากที่หามานาน

พบว่า สาเหตุที่หาไม่เจอก็เพราะเค้าไม่ยอมเอาไปใส่ที่ชั้น ต้องไปควานหาตรงโต๊ะที่กองๆไว้อยู่

โอ้.. ระบบการศึกษาไทย

เอาเป็นว่าหลังจากที่ได้อ่านแล้วนั้นก็จับใจความสำคัญๆได้ว่า

Push Pin ก็ตั้งโดย Seymour Chwast, Edward Sorel และ Reynold Ruffins

โดยแรกเริ่มนั้นเป็น Push Pin Almanack

ภายหลังนั้น Milton Glaser ( ผู้โด่งดัง เจ้าของผลงาน I love NY และ โปสเตอร์ Bob Dylan )

ได้เข้าร่วมด้วย ( โดยทั้ง 4 คนนั้นจบจาก Cooper Union ด้วยกัน แต่ Milton Glaser นั้นไปศึกษาต่อที่อิตาลี )

และได้ก่อตั้งเป็น Push pin Studios ขึ้น

Push Pin นั้นเป็นการที่เปรียบเสมือนการผสมผสานของเคมีที่ลงตัวระหว่างเอกลักษณ์ของ 2 หัวเรือใหญ่คือ

Seymour Chwast ซึ่งเป็นงาน Graphic แนว American Comic Strips

กับ Milton Glaser ซึ่งหลงใหลในงานเพ้นท์แบบ Italian Renaissance

จึงมีคำกล่าวที่ว่า Push Pin นั้นเปรียบเสมือน Beatle แห่งวงการ Illustration และ Design

และมีอิทธิพลในวงการออกแบบยุค 50's ,60's และ 70's อย่างมาก

Push Pin นั้นมีกลิ่นอายของ Art Nouveau ,Art Deco และสไตล์ Victorian

แต่ขณะเดียวกันก็ยังมีความทระนงตนในการสร้างงานที่มีความสดใหม่และเป็นตัวของตัวเอง

เปิดซิง

2007-11-01T22:23:00.001-07:00

อืมมมม สารภาพว่านี่เป็นครั้งแรกที่มีบล็อกเป็นของตัวเอง
หลังจากจดๆจ้องๆมานาน ก็คิดว่าไม่ได้การแล้ว ต้องทำอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราวซะที

อืมมมม ว่าแต่มันใช้ยังไงหว่า?

อืมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

เอาเป็นว่าวันนี้มาที่ มอ หวังว่าจะมาทำงาน หาข้อมูลต่างๆให้มากที่สุด
วันก่อนหาเรื่อง Push Pin Studios ก็พบว่าในหอสมุดมีเพียง 2 เล่ม

เล่มหนึ่งน่าจะดีมากเพราะชื่อหนังสือมันตรงตัวเลย
แต่หาไม่เจอ!

อืมมมมมมมม

แต่อีกเล่มหนึ่งก็พอใช้ได้ มีประหวัดของผู้ก่อตั้ง Push Pin ทั้ง 3 คือ

Seymour Chawast

Edward Sorel

และ Milton Glaser

ส่วน Reynold Ruffins มีรายชื่อเกี่ยวข้องเป็นผู้ก่อตั้งด้วย แต่ก็ไม่มีพูดถึงเลย
ซะงั้น

ก็เอาเป็นว่าคงต้องหาข้อมูลต่อไป

ไปล่ะ